3. Blokea - 9. Fitxa
9. fitxa – Maitasuna eta itxaropena
(Balioak blokea – Maitasunak irekitzen dituen aukerak)
Zertarako balio du fitxa honek?
Maitasunak etorkizunera irekitzen duela eta, beldurraren eta desengainuaren aurrean, itxaropenari eusten diola erakusteko, bizitza- eta komunitate-aukerak ereitera animatuz.
Funtsezko ideia
Maitasunak etorkizunera irekitzen du beti, eta itxaropenari eusten dio desengainua, beldurra edo gizarte-zatiketa nagusi diren lekuetan. «Maitasunak [...] dena itxaroten [...]» (1 Kor 13,7).
Garapena
Maitatzea da etorkizunean sinestea
Maitatzea pertsona bakoitzaren bizitzak zentzua duela sinestea da, baita denak galdua dirudienean ere.
Maitasuna bizitakoa gogorarazten duen indarra da eta, aldi berean, oraindik existitzen ez denaren iragarlea.
Javier Vitoria teologoak azpimarratzen du kristau-itxaropena ez dela pasiboki itxarotea, baizik eta maitasunean irautea sufrimenduaren erdian, konfiantzari eutsiz beste pertsona batzuek akidura besterik ikusten ez duten lekuetan. Loturetan eta zaintza-keinuetan gorpuzten den eguneroko fideltasunak ahalbidetzen du bizitzak loratzen jarraitzea, baita hauskortasun-testuinguruetan ere.
Itxaropena erresistentzia partekatu gisa
Ziurgabetasunak markatutako garaiak bizi ditugu, non desengainuak eta beldurrak gero eta leku gehiago baitute.
Marina Garces filosofoak (2017) proposatzen du itxaropena ulertzea ez emozio pasibo gisa baizik eta zeregin kolektibo gisa: elkarri eustea, mundua zaintzea eta berriaren aukera zabalik mantentzea.
Itxaropenez maitatzeak esan nahi du “etorkizun ezaren” diskurtsoei aurre egitea eta berriz hasteko aukera piztuta mantentzea. Gauza txikiak —hitz bat, keinu bat, akonpainamendu bat— eraldaketaren hazi bihurtu daitezke, maitasun eta konpromiso partekatuarekin bizitzen denean.
Memoria, promesa eta komunitatea
Itxaropena esker oneko memoria ere bada: gure aurrekoak aintzat hartzea duintasunaren bilaketan, eta haien testigantzak gure erabakiak inspira ditzan uztea. Caritasen, memoria hori fideltasunean gauzatzen da: eusten diren prozesu luzeak, zaintzen duten komunitateak eta berrasmatzen diren proiektuak.
Baina itxaropena promesa ere bada: oraindik ikusten ez dugunari irekitzea eta historia bizitzara irekita dagoen konfiantzari eustea. Hemen, Javier Vitoriaren formulazioak zehaztasunez orientatzen gaitu:
«Itxaropena ez dago errealitatearen datuen mende: errealitatea da gure itxaropenaren mende dagoena. Itxaropen horrek bakarrik merezi du “errealista” gisa izendatzea, berak bakarrik hartzen baititu serio benetako guztia zeharkatzen duten aukerak».
Begirada horrek optimismo inozoa eta derrotismoa saihesten ditu. Kristau-itxaropenak ez dio orainaldiari ihes egiten: eraldatu egiten du samurtasunetik, konfiantzatik eta konpromiso partekatutik.
Norbait entzuna eta aitortua sentitzen den lekuan, errukia justizia bihurtzen den lekuan, itxaropena loratu eta horizonte komun bihurtzen da.
Gogoeta egiteko
- Nola eutsi itxaropenari desengainu- eta ziurgabetasun-testuinguruetan?
- Nola da Caritasen bizitako maitasuna lortutakoaren memoria eta oraindik eraiki dezakegunaren promesa?
- Zer keinu zehatzek elikatzen dute gaur egun itxaropena gure komunitateetan?
Aipua
«Eta ni zeuekin izango nauzue egunero munduaren azkena arte» (Mt 28,20).
