Errukia sufritzailearengana makurtzen den eta hurbiltasuna, zaintza eta justizia sortzen dituen maitasunaren aurpegi zehatz gisa ulertzeko.

Errukia mugimenduan dagoen maitasunaren aurpegia da: hitzetan geratzen ez den maitasuna, sufritzen duenarengana makurtzen dena eta duintasunean berdintzat aitortzen duena. «Izan zaitezte errukitsuak, zuen Aita errukitsua den bezala» (Lk 6,36).

Emoziotik konpromisora

Errukia ez da pena, ezta laguntza asistentzialista ere. Beste pertsonaren bizitzak axola didala onartzea da, haren minak interpelatu egiten nauela eta haren duintasuna ere nire erantzukizuna dela aitortzea.

Adela Cortinak (2017) azaltzen duenez, benetako errukia ez da pena sentitzea, baizik eta beste pertsonaren sufrimendua aktiboki partekatzeko prest egotea justizia bilatzeko konpromisoa hartuz.

Horregatik, errukia ez da keinu emozional bat, begirada eraldatu eta ekintza bideratzen duen indar etiko bat baizik.

Kristau-mezuaren bihotzean, errukia maitasunaren modurik zehatzena da. Begiratzeko eta egoteko modu bat da: duintasuna zaindu eta leheneratzen duten keinu, erabaki eta egituretan gauzatzen da.

Eraldatzen eta humanizatzen duen errukia 

Egiazko errukia ez da goitik jaisten emateko, ondoan kokatzen da, bestea berdintzat hartuz.

Errukitik laguntzen duenak bestearen bizitzak hunki dezan onartzen du, baita esperientzia horrek eralda dezan ere. 

Simone Weil-ek (1943) “arreta huts” gisa deskribatu zuen jarrera hori: nagusitasunik gabe begiratzeko modu bat, askatzeko eta aitortzeko gai dena. Caritasen, arreta hori agerian geratzen da harrerako keinuetan, entzutean eta pertsonei eusteko eskainitako laguntzan, haien berehalako egoera gorabehera.

Horrela bizitako errukiak eraldatu egiten du laguntzen duena ere. Elkarrekiko esperientzia da: besteen sufrimendura irekitzean, geure hauskortasuna aurkitzen dugu eta sakonago bizitzen ikasten dugu.

Errukiak humanizatu egiten ditu topaketan inplikatutako pertsona guztiak.

Erruki pertsonaletik egiturazko justiziara

Errukia ezin da eremu pribatuan geratu: erantzukizun sozial eta komunitario bihurtu behar da. Jon Sobrinok (2002) gogorarazten duen bezala, kristau-errukia ez da soilik sufrimenduari erantzutea, baizik eta justiziaren eta pobretutako pertsonen bizitzaren aldeko jarrera hartzea.

Errukia praktika komunitario bihurtzen denean, zaintzaren kulturak sortzen ditu, zeinek eragina baitute gure erakundeetan, politikan eta ekonomian.

Errukiak eta justiziak elkarri dei egiten diote: lehenak bihotza irekitzen du; bigarrenak errukia pertsona guztientzako egitura, eskubide eta aukera izan dadin bermatzen du.

Errukia, beraz, sistemen erdian gizateriari bizirik eusten dion bertute publikoa da, Ebanjelioa egunerokotasunean gorpuzten duen maitasun politikoaren forma bat.